Η βροχή έπεφτε σχεδόν ασταμάτητα πάνω στην πλατεία Neude της Ουτρέχτης, όμως κανείς δεν έφευγε. Κάτω από αυτοσχέδιες τέντες, με βρεγμένα χέρια και νήματα που μπερδεύονταν από τον δροσερό ανοιξιάτικο αέρα της Ολλανδίας, μια παρέα από τρελούς crafters και αμετανόητους knitters συνέχιζαν να πλέκουν, να δένουν κόμπους και να προσθέτουν μικρά κομμάτια σε ένα τεράστιο συλλογικό installation που άλλαζε διαρκώς μορφή μέσα στην καρδιά της πόλης.
Όλα ξεκίνησαν από ένα Instagram post από το αγαπημένο local knitting community Bunch of Knitwits που καλούσε τους απανταχού knitters και μη, ανεξάρτητα από εμπειρία ή ηλικία, να συμμετέχουμε στο μεγαλύτερο communal knitting club της Ουτρέχτης, φέρνοντας μαζί μας είτε το knitting project που φτιάχνουμε αυτή την περίοδο είτε απλώς να καθίσουν και να μάθουν τις βασικές τεχνικές από ανθρώπους της τοπικής craft κοινότητας δημιουργώντας ένα μικρό κομμάτι για το συλλογικό installation. Το κάλεσμα αυτό ήταν μέρος του Home Bound, ενός μεγάλου installation που παρουσιάζεται αυτές τις ημέρες στο πλαίσιο του SPRING Performing Arts Festival. Το έργο, που ταξίδεψε από τη μακρινή Μελβούρνη στην Ουτρέχτη, περιστρέφεται γύρω από σχοινιά, νήματα και κυρίως, τις διαφορετικές κοινότητες που δημιουργούν μέσα από αυτά.
Κάπου ανάμεσα στη βροχή, τα κουβάρια και την περιέργεια να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει σε μια πλατεία γεμάτη ανθρώπους που πλέκουν, καταλήξαμε με τη φίλη μου Sevval να κρατάμε βελόνες και να φτιάχνουμε δυο μικρά κομμάτια ανάμεσα σε δεκάδες ανθρώπους που δημιουργούσαν συλλογικά, συζητούσαν και αντάλλασσαν τεχνικές, ιστορίες και ιδέες γύρω από το craft, το textile art και τις προσωπικές τους δημιουργικές αναζητήσεις. Πολύ γρήγορα καταλάβαμε πως δεν επρόκειτο απλώς για ένα workshop πλεξίματος, αλλά για μια ανοιχτή εμπειρία συνάντησης ανθρώπων μέσα από το χειροποίητο και τη χαρά της δημιουργίας. Κάπως έτσι ήρθαμε σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο σύγχρονου arts and crafts της Ουτρέχτης, ανθρώπους που αγαπούν τη slow δημιουργία, εκτιμούν τη διαδικασία όσο και το αποτέλεσμα και βλέπουν το craft ως έναν τρόπο σύνδεσης με τους άλλους.
Το Home Bound installation του SPRING Festival δεν μοιάζει με ένα συνηθισμένο έργο τέχνης σε δημόσιο χώρο. Είναι περισσότερο μια ζωντανή textile κατασκευή που μεγαλώνει μέσα από τη συμμετοχή του κόσμου. Το πιο ενδιαφέρον ήταν ότι το installation δεν έχει ποτέ μία τελική μορφή. Κάθε καινούργιος κόμπος, κάθε διαφορετικό υλικό και κάθε πλεγμένο κομμάτι γίνεται μέρος ενός μεγαλύτερου συλλογικού «υφαντού» που μεταμορφωνόταν συνεχώς μέσα στη διάρκεια του φεστιβάλ. Και αυτή για εμένα είναι η ομορφιά του εγχειρήματος. Σε μια εποχή όπου όλα μοιάζουν όλο και πιο ψηφιακά και γρήγορα, το να βλέπεις αγνώστους να σταματούν στη μέση της πλατείας για να πλέξουν μαζί, να μάθουν ο ένας από τον άλλο και να δημιουργήσουν κάτι με τα χέρια τους μοιάζει σχεδόν ανακουφιστικό.
Και αυτό κρατάω μέσα από την εμπειρία μας αυτή, ότι μέσα σε μια βροχερή μέρα στην Ουτρέχτη, ένα installation κατάφερε να μετατρέψει μια πλατεία σε σημείο συνάντησης ανθρώπων, ιστοριών και χειροποίητης δημιουργίας.
