Νομίζω ότι ήρθε η ώρα -μιας και που βγήκε αύτες τις ημέρες στις κινημαγραφικές αίθουσες το The Devil Wears Prada 2- να μιλήσουμε για μια γυναίκα που κατάφερε να μετατρέψει ένα περιοδικό σε παγκόσμιο σύμβολο επιρροής, να αναδείξει νέους δημιουργούς, να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το στιλ, την αισθητική και την πολιτιστική δύναμη της μόδας. Για μια γυναίκα που μπορούσε να αλλάξει την πορεία ενός σχεδιαστή μέσα από μία μόνο επιλογή εξωφύλλου, να επηρεάσει το τι θα φορεθεί σε κάθε γωνιά του κόσμου και να κάνει ολόκληρη τη βιομηχανία της μόδας να περιμένει την έγκρισή της πριν αποφασίσει προς τα πού θα κινηθεί η επόμενη σεζόν. Δεν είναι άλλη από την Anna Wintour, η οποία αποτέλεσε την έμπνευση για την εμβληματική Miranda Priestly στην ταινία The Devil Wears Prada, μια κινηματογραφική φιγούρα που ουσιαστικά σύστησε στο ευρύ κοινό τον αμείλικτο κόσμο της υψηλής μόδας.
Γεννημένη στο Λονδίνο το 1949, η Anna Wintour μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η δημοσιογραφία και η επικαιρότητα είχαν ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο πατέρας της ήταν σημαντικός εκδότης βρετανικής εφημερίδας. Από νεαρή ηλικία έδειξε ότι δεν φοβόταν να ακολουθήσει τη δική της πορεία. Εγκατέλειψε το σχολείο για να ασχοληθεί με τη μόδα και ξεκίνησε να εργάζεται σε περιοδικά του Λονδίνου πριν μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, όπου σταδιακά έχτισε τη φήμη της ως μιας γυναίκας με αλάνθαστο ένστικτο για τις τάσεις.
Η Anna Wintour δεν υπήρξε απλώς αρχισυντάκτρια της Vogue. Υπήρξε μια πολιτιστική δύναμη που επαναπροσδιόρισε το τι σημαίνει “fashion authority”. Από το 1988, όταν ανέλαβε τη διεύθυνση της αμερικανικής Vogue, κατάφερε να μετατρέψει το περιοδικό από έναν παραδοσιακό οδηγό υψηλής ραπτικής σε καθρέφτη της κοινωνίας, της ποπ κουλτούρας, της πολιτικής και της σύγχρονης γυναίκας.
Το πρώτο της εξώφυλλο έμεινε στην ιστορία. Το μοντέλο Michaela Bercu φορούσε ένα πολυτελές Christian Lacroix top συνδυασμένο με απλό ξεπλυμένο blue jeans. Σήμερα αυτό μοιάζει φυσιολογικό, όμως το 1988 ήταν σχεδόν επαναστατικό. Μέχρι τότε η μόδα παρουσιαζόταν “απόμακρη”, αυστηρή και απλησίαστη. Η Wintour κατάλαβε πριν από όλους ότι το μέλλον της μόδας βρισκόταν στον συνδυασμό πολυτέλειας και καθημερινότητας. Ουσιαστικά εισήγαγε τη φιλοσοφία του luxury street styling δεκαετίες πριν γίνει παγκόσμια τάση.
Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που αποδεικνύουν τη βαθιά επιρροή της είναι ότι άλλαξε εντελώς τη λογική των εξωφύλλων. Πριν από εκείνη, τα εξώφυλλα ανήκαν σχεδόν αποκλειστικά στα supermodels. Η Anna Wintour ήταν από τους πρώτους που έβαλαν ηθοποιούς, τραγουδίστριες και πολιτιστικά πρόσωπα στο επίκεντρο της μόδας, προβλέποντας την εποχή της celebrity culture πριν αυτή κυριαρχήσει. Η επιλογή της να χρησιμοποιήσει προσωπικότητες όπως η Madonna, η Nicole Kidman και αργότερα η Kim Kardashian, έδειξε ότι η μόδα δεν αφορά μόνο τα ρούχα — αφορά την επιρροή, την αφήγηση και την εικόνα.
Παράλληλα, είχε σχεδόν τρομακτική ικανότητα να αναγνωρίζει ταλέντα πριν αναγνωριστούν από τον κόσμο. Στήριξε τον John Galliano σε μια εποχή που αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες, βοήθησε στην ανάδειξη του Alexander McQueen όταν ακόμη θεωρούνταν “υπερβολικά τολμηρός” για τη βιομηχανία και υποστήριξε τον Marc Jacobs μετά την αμφιλεγόμενη grunge συλλογή του για τον Perry Ellis το 1992 — μια συλλογή που αρχικά απορρίφθηκε ενώ σήμερα θεωρείται ιστορική.
Η Wintour ήταν επίσης από τους πρώτους ανθρώπους που κατάλαβαν ότι η μόδα έπρεπε να συνδεθεί με την πολιτιστική επικαιρότητα. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, η Vogue υπό τη διεύθυνσή της άλλαξε αισθητικά και θεματολογικά, δίνοντας περισσότερο χώρο σε θέματα κοινωνικής πραγματικότητας, γυναικείας δύναμης και αμερικανικής ταυτότητας. Δεν αντιμετώπισε ποτέ τη μόδα ως κάτι αποκομμένο από τον κόσμο· αντίθετα, πίστευε ότι αντανακλά τις κοινωνικές αλλαγές κάθε εποχής.
Ένα ακόμη στοιχείο που αποδεικνύει το μέγεθος της επιρροής της είναι το Met Gala. Πριν από την Anna Wintour, το event ήταν απλώς μια κοσμική βραδιά της Νέας Υόρκης. Εκείνη το μετέτρεψε στο σημαντικότερο fashion event του πλανήτη. Μέσα από θεματικές που συνδύαζαν τέχνη, ιστορία, κοινωνία και haute couture, κατάφερε να κάνει τη μόδα πολιτιστικό γεγονός πρώτης γραμμής. Σήμερα, η πρόσκληση σε ένα Met Gala θεωρείται ισχυρότερο ακόμη και από πολλές κινηματογραφικές ή μουσικές διακρίσεις.
Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι η Anna Wintour συνέβαλε καθοριστικά στην οικονομική και δημιουργική επιβίωση της αμερικανικής μόδας μέσω του CFDA/Vogue Fashion Fund, ενός προγράμματος που δημιούργησε το 2003 για να στηρίζει νέους σχεδιαστές με χρηματοδότηση και καθοδήγηση. Πολλοί από τους σημαντικότερους Αμερικανούς designers της τελευταίας εικοσαετίας αναδείχθηκαν μέσα από αυτή την πρωτοβουλία.
Ακόμη και η προσωπική της εικόνα έγινε ιστορικό fashion statement. Το αυστηρό bob haircut, τα signature μαύρα γυαλιά Chanel, οι ουδέτεροι τόνοι και η απόλυτα ελεγχόμενη δημόσια παρουσία της δημιούργησαν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της σύγχρονης κουλτούρας.
Μπορεί συχνά να περιγράφεται ως αυστηρή, τελειομανής και απόλυτα αφοσιωμένη στη δουλειά της. Όμως ακόμη και οι πιο έντονοι επικριτές της αναγνωρίζουν ότι διαθέτει ένα σπάνιο χάρισμα: μπορεί να προβλέπει τι θα απασχολήσει τον κόσμο της μόδας πριν ακόμη αυτό συμβεί. Για δεκαετίες, η άποψή της μπορούσε να καθορίσει καριέρες, τάσεις και ολόκληρες δημιουργικές κατευθύνσεις.
Πέρα όμως από τη δύναμη και την επιρροή της, η μεγαλύτερη συνεισφορά της ίσως είναι ότι απέδειξε πως η μόδα δεν είναι κάτι επιφανειακό. Είναι πολιτισμός, έκφραση, κοινωνικό σχόλιο και πολλές φορές καθρέφτης της εποχής μας. Και η Anna Wintour υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που το απέδειξαν αυτό στον σύγχρονο κόσμο.
