Ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια της μόδας στον κινηματογράφο — και σίγουρα από τα πιο αναγνωρίσιμα φορέματα των τελευταίων δεκαετιών — είναι το πράσινο φόρεμα που φορά η Keira Knightley στην ταινία Atonement. Ένα κομμάτι που κατάφερε να ξεπεράσει τον ρόλο του ως “κοστούμι” και να γίνει σύμβολο μίας σκηνής, μίας ιστορίας, και μιας στιγμής που έμεινε στην κινηματογραφική μνήμη.
Λίγο από το story
Καταρχάς, για σένα που ίσως δεν έχεις δει ακόμα το Atonement, να σε βάλω λίγο στο κλίμα. Η ιστορία ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας του 1930, σε μια μεγάλη αγγλική έπαυλη, μέσα στην αποπνικτική ζέστη ενός καλοκαιρινού απογεύματος. Εκεί συναντάμε τη Cecilia και τον Robbie, δύο νέους που κινούνται γύρω από μια ανομολόγητη, σχεδόν ηλεκτρική ένταση. Όλα όμως ανατρέπονται όταν μια παρεξήγηση και μια βιαστική κατηγορία οδηγούν σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που επηρεάζει τις ζωές όλων. Από εκεί, η ταινία μάς μεταφέρει στην πραγματικότητα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η ενοχή, η απώλεια και η ανάγκη για εξιλέωση υφαίνονται με τον πιο ανθρώπινο τρόπο.
Η ιστορία αποτελεί ένα από τα πιο συγκινητικά love stories του σύγχρονου σινεμά. Το Atonement είναι από τις ταινίες που, όταν τελειώσουν, σε αφήνουν για λίγο σιωπηλό απαιτώντας χρόνο για να ανασυντάξεις τη σκέψη σου. Και ναι, αναμφισβήτητα το διάσημο πράσινο φόρεμα κάνει την εμπειρία αυτής της ταινίας ακόμη πιο αξέχαστη. Πάμε να μάθουμε παρέα την ιστορία του περνώντας πίσω από τις κάμερες;
Το διάσημο φόρεμα
Σχεδιάστηκε από την ενδυματολόγο Jacqueline Durran, έπειτα από μια απλή αλλά καθοριστική οδηγία του σκηνοθέτη Joe Wright το φόρεμα να είναι πράσινο και να κινείται. Και πράγματι η Durran όχι απλά ανταποκρίθηκε με επιτυχία σε αυτή την απαίτηση, αλλά κατάφερε να διατηρήσει το ρούχο αυτό ζωντανό στη μνήμη όλων όσων είδαν την ταινία που το συζητούν ακόμα και σήμερα είτε για τη μοναδική του απόχρωση αλλά κυρίως για την τόσο αποκαλυπτικά θηλυκή και ταυτόχρονα κομψή ταυτότητα του.
Η Durran εμπνεύστηκε από τη μόδα των ’30s χωρίς να δεσμευτεί αυστηρά από αυτήν. Το φόρεμα ξεκίνησε ως λευκό ύφασμα, το οποίο βάφτηκε ειδικά στη χαρακτηριστική βαθιά, σμαραγδί απόχρωση που βλέπουμε στην ταινία — ένα χρώμα που σχεδιάστηκε για να γράφει άψογα στην κάμερα και να αναδεικνύεται στο φως της σκηνής.
Ωστόσο το πράσινο φόρεμα της Atonement δεν ξεχωρίζει μόνο για το χρώμα του, αλλά για κάθε μικρή λεπτομέρεια που δούλεψε η Durran μεθοδικά. Το ύφασμα ήταν μετάξι charmeuse, ελαφρύ και ρευστό, επιλεγμένο ακριβώς για τον τρόπο που «κυλά» πάνω στο σώμα και αντιδρά στο φως της κάμερας. Στο μπροστινό μέρος του φορέματος υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αδιόρατη δαντέλα, τοποθετημένη τόσο διακριτικά που δεν «φωνάζει», αλλά προσθέτει μια αίσθηση κομψότητας και κλασικότητας. Οι λεπτές τιράντες, ίσιες και καθαρές, δίνουν μια μοντέρνα λιτότητα, ενώ η ανοιχτή πλάτη είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σημείο του σχεδιασμού: βαθιά, συμμετρική, κομψά αποκαλυπτική, αλλά χωρίς ίχνος υπερβολής.
Το φόρεμα δένει με τρόπο που μοιάζει να τυλίγει το σώμα της Keira Knightley σαν δεύτερη επιδερμίδα. Η μέση τονίζεται, όχι με σφιχτή κατασκευή, αλλά με ένα κόψιμο που «αγκαλιάζει» φυσικά τη σιλουέτα. Οι πλαϊνές ραφές και το bias cut επιτρέπουν στο ύφασμα να πέφτει σε μακριές, καθαρές γραμμές, δημιουργώντας αυτή τη χαρακτηριστική κίνηση που ζήτησε ο Joe Wright — ένα φόρεμα που δεν κάθεται άκαμπτο, αλλά ζει, αναπνέει και ακολουθεί την ηρωίδα σε κάθε βήμα.
Το χρώμα
Η απόχρωση του πράσινου δεν επιλέχθηκε μόνο για να είναι εντυπωσιακή· χρησιμοποιήθηκε κινηματογραφικά σαν ένα εργαλείο αφήγησης. Ο Joe Wright ήθελε το φόρεμα να «γράφει» σαν χρώμα μέσα στη σκηνή της βιβλιοθήκης, κάτι που σημαίνει ότι το πράσινο έπρεπε να ξεχωρίζει ακόμη και σε χαμηλό φωτισμό, χωρίς όμως να γίνεται φανταχτερό. Για αυτό το λόγο η απόχρωση αυτή του πράσινου λειτούργησε σαν οπτική γέφυρα ανάμεσα στον χαρακτήρα και τον χώρο: αντανακλά τις σκιές, ζωντανεύει κάτω από το απαλό κιτρινοκαφέ φως της λάμπας και δημιουργεί μια αντίθεση που τραβά αμέσως το βλέμμα πάνω στη Cecilia.
Στο σύνολο της ταινίας, το πράσινο λειτουργεί σχεδόν συμβολικά — σαν χρώμα επιθυμίας, παρεξήγησης, αλλά και μνήμης. Στη σκηνή της βιβλιοθήκης όμως, την πιο καθοριστική στιγμή, ο φακός το χρησιμοποιεί για να οριοθετήσει τον χαρακτήρα της Keira Knightley μέσα στο κάδρο και να κάνει το φόρεμα «σιωπηλό πρωταγωνιστή» της σκηνής. Το χρώμα γίνεται συναίσθημα: μπαίνει πρώτο στο κάδρο και μένει τελευταίο στη μνήμη του θεατή! Δεν είναι μόνο όμορφο, κομψό, αισθησιακό ή εντυπωσιακό αλλά γίνεται σύμβολο αφήγησης, κομψότητας και κινηματογραφικής εξιλέωσης. Και αναμφισβήτητα για εμάς του εραστές των υφασμάτων, ένας από τους ωραιότερους τρόπους που το μετάξι έχει «γράψει» ποτέ στη μεγάλη οθόνη!
