Αθήνα μου: Η χειροποίητη καρδιά της πόλης

Ένας μικρός οδηγός της Αθήνας για τους λάτρεις του υφασμάτινου DIY

Είμαι ερωτευμένη με το κέντρο της Αθήνας και είμαι ακόμα πιο ερωτευμένη και δεμένη με ό,τι παλαιό της έχει απομείνει και ό,τι έχει καταφέρει να διατηρηθεί μέχρι σήμερα αλώβητο. Τα στενά της δρομάκια πίσω από την παλαιά Βουλή, όλα τα παλαιά επαγγέλματα που έχουν καταφέρει να μείνουν εκεί ακόμα ζωντανά, μαγαζιά ιστορικά γεμάτα όλα αυτά που με κάνουν ευτυχισμένη… Νήματα, μαλλιά, κορδέλες, χρώματα, κορδόνια και άλλα τόσα! Καταστηματάρχες που σου δίνουν το χρόνο σου να τους δείξεις όλα όσα φτιάχνεις και σε κάνουν χαρούμενη, και άλλο τόσο χρόνο για να σε βοηθήσουν να φτάσεις στο αποτέλεσμα που θες. Και πάντα έχουν τόσο όμορφες προτάσεις να σου δώσουν και να σε φέρουν σε επαφή με νέα προϊόντα και τεχνικές.

Μια από τις πιο αγαπημένες μου και παλιές γωνιές είναι το κατάστημα μαλλιών Σακαλάκ, που σίγουρα θα συναντήσεις σε μια βόλτα σου περπατώντας στην Κολοκοτρώνη! Σήμα κατατεθέν από το 1935 για όλους όσους πλέκουν και αγαπούν τα νήματα, με ράφια γεμάτα κουβάρια σε κάθε πιθανή απόχρωση – από τις πιο κλασικές μέχρι τις πιο τολμηρές. Μια αληθινή όαση για όσους αναζητούν ποιότητα, ιστορία και ανθρώπους, όπως ο Σίφης, που γνωρίζει το υλικό του όσο λίγοι.

Κατεβαίνοντας ακόμα πιο χαμηλά την Κολοκοτρώνη,  θα συναντήσεις τον Αργυρόπουλο. Μαγαζιά όπως ο Αργυρόπουλος είναι η απόδειξη ότι η Αθήνα ξέρει και επιμένει (ευτυχώς) ακόμα να ράβει — όχι μόνο ρούχα, αλλά και σχέσεις. Είναι ένα από εκείνα τα μαγαζιά που μπαίνεις για «κάτι απλό» και καταλήγεις να συζητάς για εκείνο το παλιό πατρόν που σε είχε παιδέψει ή για τις καινούριες προτάσεις τις Prym για τις χειροποίτες τσάντες σου και για άλλα τόσα.  Φερμουάρ, κουμπιά, καρφίτσες, ψαλίδια, πατρόν, λάστιχα, κουμπώματα, ενισχυτικά υφάσματος, κλωστές σε αμέτρητα χρώματα, βάτες, φόδρες, μικρά εργαλεία και όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που μόνο τέτοια μαγαζιά ξέρουν να σου προτείνουν. Δεν πας απλώς για να αγοράσεις· πας για να λύσεις απορίες, να δείξεις το σχέδιο που έχεις στο μυαλό σου και να φύγεις ένα βήμα πιο κοντά στο τελικό αποτέλεσμα!

Και μετά, σχεδόν φυσικά, η διαδρομή βγάζει στην Αιόλου. Εκεί κάνω πάντα μια στάση στο TOPS, ένα κατάστημα που αγαπώ ιδιαίτερα για τα υλικά του: υφάσματα, κορδέλες, μικρά αξεσουάρ, τρέσες, hoops, τσόχες και ό,τι άλλο έχεις ονειρευτεί για DIY projects. Και αν δεν έχεις ονειρευτεί μέχρι τότε, μπαίνοντας σε αυτό το μαγαζί σίγουρα θα σου έρθει η όρεξη για κάτι χειροποίητο. Γιατί στο TOPS βρίσκεις εκείνα τα υλικά που σε βάζουν αμέσως σε δημιουργική διάθεση: πράγματα που σε κάνουν να σκέφτεσαι όχι μόνο τι θα ράψεις, αλλά πώς θα το τελειώσεις, πώς θα το δέσεις, πώς θα του δώσεις χαρακτήρα. 

Καμία βόλτα δεν θα ήταν ολοκληρωμένη χωρίς την απαραίτητη στάση στο ναό των υφασμάτων που ακούει στο όνομα Καλαμιώτου. Εκεί που τα ρολά ανοίγουν και αποκαλύπτουν λινά, βαμβακερά, μάλλινα, βελούδα, καμπαρντίνες, τσόχες και υφές που θέλεις πρώτα να αγγίξεις και μετά να σκεφτείς τι θα γίνουν. Η Καλαμιώτου δεν είναι δρόμος βιτρίνας, είναι δρόμος επιλογής. Μπαίνεις στα μαγαζιά χωρίς βιασύνη, ξετυλίγεις μέτρα υφάσματος πάνω στον πάγκο, συζητάς τι «κρατάει», τι πέφτει όμορφα, τι δουλεύεται εύκολα στη ραπτομηχανή. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο διαφορετικό είναι να αγοράζεις υφάσματα από ανθρώπους που ξέρουν και αγαπούν το αντικείμενό τους και σε καθοδηγούν πραγματικά.

Στα καταστήματα της Καλαμιώτου θα βρεις υφάσματα για κάθε χρήση: από καθημερινά βαμβακερά για φορέματα και πουκάμισα, μέχρι πιο βαριά υλικά για παλτό, σακάκια ή ειδικές κατασκευές, έπιπλα, παπούτσια και υφασμάτινα αξεσουάρ. Το ifasma.eu, o Pelosof, η Συλλογή 14, ο Παρασκευόπουλος και ο Κωστίκογλου είναι από εκείνα τα μέρη που δύσκολα θα φύγεις χωρίς να κρατάς κάτι στα χέρια σου. Είναι από εκείνα τα σημεία της πόλης όπου η δημιουργία ξεκινά πριν καν πιάσεις ψαλίδι — ξεκινά τη στιγμή που ακουμπάς το ύφασμα και φαντάζεσαι τι μπορεί να γίνει. 

Λίγο πιο πέρα, στην Αιόλου και τη Μητροπόλεως, υπάρχουν ακόμα παλιά καταστήματα με ραπτομηχανές Singer και ανταλλακτικά, που θυμίζουν εποχές που το ράψιμο ήταν σχεδόν τελετουργία. Εκεί θα συναντήσεις και καταστήματα με ράφια γεμάτα κουμπιά, ψαλίδια, φερμουάρ και κάθε είδους βοηθητικό εργαλείο για το χειροποίητο.

Και αυτό είναι που αγαπώ περισσότερο στο κέντρο της Αθήνας. Ότι ακόμα υπάρχουν δρόμοι, όπου το ρούχο και το αξεσουάρ δεν είναι απλώς τελικό προϊόν, αλλά διαδικασία, επιλογή, συζήτηση και σχέση. Δρόμοι που κρατούν ζωντανή τη χειροποίητη πλευρά της πόλης και σε κάνουν να νιώθεις ότι δημιουργείς μέσα σε μια μεγάλη, αθόρυβη παράδοση.

Η Αθήνα ευτυχώς ακόμα έχει καρδιά χειροποίητη — αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, θα τη βρεις στα ράφια γεμάτα κουβάρια, στα κουτιά με τα κουμπιά, στις δαντέλες που απλώνονται σαν μνήμες.
Κάθε βόλτα στο κέντρο της πόλης είναι σαν μια μικρή περιπλάνηση στον χρόνο, γεμάτη ήχους από ραπτομηχανές και ψαλίδια που δουλεύουν ασταμάτητα,  χρώματα από υφάσματα που σε μαγεύουν και χαμόγελα ανθρώπων που αγαπούν αυτό που κάνουν.