«Αν έχεις αυτό το σακάκι, όλα είναι δυνατά. Είναι τέλειο».
Όλοι όσοι ασχολούνται σοβαρά με το ανδρικό ντύσιμο, κάποια στιγμή, προσπάθησαν να αντιγράψουν αυτό το σακάκι. Ακόμα και ο Ralph Lauren. Και κανείς δεν τα κατάφερε».
Έτσι περιγράφει ο Γάλλος σχεδιαστής Nicolas Gabard, ιδρυτής του tailoring brand Husbands Paris, το γκρι tweed-like blazer που φορά ο Robert Redford στο Three Days of the Condor.
Ένα θρίλερ, μια εποχή, ένα σακάκι
Αλλα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ταινιά Three Days of the Condor, σε σκηνοθεσία του Sydney Pollack, κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου 1975 και αποτύπωσε με απαράμιλλο τρόπο την πολιτική καχυποψία και την ψυχροπολεμική νεύρωση της δεκαετίας.
Ο Redford, —φρέσκος από το The Sting και το The Great Gatsby— βρίσκεται στο απόγειό του. Ως Joe Turner, χαμηλόβαθμος αναλυτής της CIA με ενέργεια labrador και χαρακτηριστική, τέλεια φράντζα, κινείται στη Νέα Υόρκη με φαρδύ denim, μάλλινη γραβάτα σε χρυσό και γκρι, σκουφάκι σκι τραβηγμένο χαμηλά. Και, φυσικά, εκείνο το σακάκι.
Το μυστικό κρύβεται στο ύφασμα;
Θα έλεγε σίγουρα κανείς με μια πρώτη ματιά, πως πρόκειται για ένα φαινομενικά απλό κομμάτι: γκρι tweed-like, δίκομπο, με φαρδιά πέτα και κόκκινη φόδρα. Όμως αυτό που το κάνει μοναδικό είναι το ψαροκόκαλο. Όχι λεπτό ή διακριτικό, αλλά υπερμεγέθες, σχηματίζοντας έντονες chevron γραμμές σε όλο τον κορμό.
«Πρόκειται για ένα πολύ φαρδύ ψαροκόκκαλο», επιβεβαιώνει ο Will Adams, διευθυντής bespoke tailoring της Dunhill. «Το μόνο παρόμοιο σχέδιο που συναντάμε σήμερα είναι σε βαριά πανωφόρια». Το ύφασμα δείχνει βαρύ, σχεδόν αρχιτεκτονικό. Η κατασκευή των ώμων και το διακριτικό “rope” στο μανίκι ( αυτή η ελαφριά καμπύλη που σχηματίζεται στο πάνω μέρος του), υποδηλώνουν ένα στιβαρό ύφασμα, όχι όμως απαραίτητα παραδοσιακό βρετανικό tweed. Ο Adams εκτιμά πιθανότατα πως προέρχεται από αμερικανικό υφαντουργείο.
Ένα σακάκι χωρίς ταυτότητα!
Στο διαδίκτυο έχουν ταυτοποιηθεί σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κομμάτια του αναλυτή της CIA Turner: οι μπότες (ίσως Vasque Sundowner), το ρολόι (Doxa SUB300T Sharkhunter με δερμάτινο λουράκι), ακόμη και το δαχτυλίδι του — που πρόκειται για προσωπικό αντικείμενο του Redford, δώρο ιθαγενούς φυλής το 1966. Για το σακάκι όμως; Τίποτα. Ούτε τη γραβάτα, ούτε το πουκάμισο, ούτε το navy peacoat που φορά στην ταινία.
Ο σκηνοθέτης Sydney Pollack δεν βρίσκεται πια στη ζωή και ο Robert Redford δεν απάντησε ποτέ στις ερωτήσεις. Έτσι, ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να ρίξει φως στην προέλευση του σακακιού είναι ο ενδυματολόγος της ταινίας, Joseph Aulisi.
Η απάντηση, 50 χρόνια μετά
Ο Aulisi, που αποσύρθηκε το 2020 και ζει σε φάρμα στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, θυμάται τα πάντα. Ο στόχος που του είχε τεθεί ήταν σαφής! Η γκαρνταρόμπα του Turner έπρεπε να αντικατοπτρίζει το προσωπικό στυλ του ίδιου του Redford — κομψή, αλλά όχι ακριβή.
Το μυθικό σακάκι βρέθηκε στα ανδρικά του Barney’s, στη Seventh Avenue. «Νόμιζα πως είχα πεθάνει και πήγα στον παράδεισο», εξομολογείται ο Aulisi. “Το ύφασμα ήταν “μαγικό”. Έμοιαζε με ψαροκόκκαλο, αλλά δεν ήταν κανονικό. Οι γραμμές άλλαζαν, δημιουργώντας σχεδόν μοτίβα λαβύρινθου.” Ήταν λίγο boxy, οπότε ο Aulisi το στένεψε στη μέση, τόνισε το άνοιγμα πίσω και πρόσθεσε τις swelled-edge ραφές* για κίνηση. Και η μάρκα; Κανείς δεν την ξέρει. Ούτε καν ο ίδιος.
*swelled edge (φουσκωμένο τελείωμα) αναφέρεται σε μια τεχνική εξωτερικής ραφής στις άκρες ενός ενδύματος (όπως πέτα, γιακάδες ή τσέπες) που δημιουργεί ένα ανάγλυφο αποτέλεσμα.
Η κληρονομιά του Redford Blazer
Σήμερα, υπάρχουν αρκετές σύγχρονες εκδοχές που επιχειρούν να πλησιάσουν το σακάκι του Redford. Οίκοι όπως οι Drake’s, Edward Sexton, Polo Ralph Lauren και το Husbands Paris έχουν παρουσιάσει γκρι herringbone jackets με παρόμοιες αναλογίες και ύφος. Παρ’ όλα αυτά, καμία εκδοχή δεν θεωρείται απόλυτα επιτυχημένη αναπαραγωγή. Άλλες είναι πιο κομψές, άλλες πιο «νοσταλγικές», άλλες υπερβολικά κατασκευασμένες.
Η διαχρονική δύναμη του συγκεκριμένου ρούχου δεν βρίσκεται σε κάποιο κρυφό τεχνικό χαρακτηριστικό, αλλά στην ισορροπία του: αρκετά απλό για να φορεθεί καθημερινά, αρκετά ιδιαίτερο ώστε να ξεχωρίζει. Γι’ αυτό και, πενήντα χρόνια μετά, εξακολουθεί να λειτουργεί όχι ως vintage κομμάτι, αλλά ως benchmark για το πώς μπορεί να είναι ένα πραγματικά ωραίο σακάκι που προσφέρει ευελιξία, άνεση και στιλ σε αυτόν που το φοράει.
